مجموعه زندگی

برنده و بازنده | یادداشتی بر نودمین مراسم اسکار

نودمین دوره مراسم سالانه آکادمی یا همان اسکار ۲۰۱۸ ساعاتی پیش به پایان رسید و فیلم تحسین شده «شکل آب» گیرمو دل تورو با شایستگی توانست عنوان برترین فیلم سال را از آن خود کند. در ادامه قصد داریم روند نودمین مراسم اسکار را بررسی و هایلایت‌های آن را عنوان کنیم. با سایت مجموعه زندگی همراه باشید.

امسال به دلیل همزمان شدن مراسم اسکار و المپیک زمستانی کره‌جنوبی، آکادمی یک هفته دیرتر مراسم را برگزار کرد. اسکار ۲۰۱۸ بامداد دوشنبه ۱۴ اسفند ساعت ۴:۳۰ دقیقه به وقت تهران با اجرای دوباره جیمی کمیل آغاز شد. مطابق روند هر ساله پیش آن از ساعت ۲:۳۰ دقیقه بامداد فرش قرمز آغاز شده بود که در آن بیشتر از بازیگران نامزدشده با پرزنترها مصاحبه شد. به هر حال برای بار دوم مراسم با اجرای جیمی کمیل برگزار شد که طبیعتا به خاطر اشتباه بزرگ در مراسم سال گذشته (که بهترین فیلم سال به اشتباه اعلام شد) حرف‌ها و مطالبی پیرامون آن گفته می‌شد و خود جیمی کمیل باز هم با شوخی‌های بسیار خوب خود در ابتدا فضای مراسم را به اصطلاح شاد کرد 🙂 جیمی کمیل که بعد از بیلی کریستال که در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ دوسال پشت‌سرهم مراسم را اجرا کرده بود، دومین مجری است که به این مهم دست می‌یابد، در ابتدا به شوخی گفت “اگر اسمتان را به عنوان برنده صدا زدند، سریع روی سن نیایید، شاید اشتباهی شده باشد” او همچنین با دست‌مزد بسیار بالا مارک والبرگ هم شوخی کرد اما هیچ حرفی از اتهامات جنسی علیه چندین بازیگر از جمله کوین اسپیسی، کیسی افلک و جیمز فرانکو نزد. بعد از سخنرانی ابتدای مراسم نوبت به اولین جایزه یعنی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد رسید و همانند انتظار و پیش‌بینی‌ها سم راکول برای فیلم «سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری» برنده این جایزه شد. همانند روند هرساله ابتدا مراسم بایکی از جوایز مهم (نه اصلی) آغاز شد و پس از شاهد اهدا جوایز بخش‌های فرعی بودیم. به‌ترتیب برندگان بخش‌های بهترین گریم، بهترین طراحی لباس، مستند، تدوین صدا، صداگذاری، طراحی صحنه و.. مشخص شد. نکته‌ای که در ابتدای مراسم به چشم می‌خورد، روند قابل پیش‌بینی و بسیار ساده سخنرانی‌ها بود. همه برندگان یک کاغذ از جیب در می‌آورند و تنها از تهیه کننده و عوامل و خانواده‌شان تشکر می‌کردند و اصلا خبری از آن صحبت‌های آتشین و یا حداقل جنجالی در مراسم نبود.

بهترین سخنرانی مراسم (متن زیر عکس مطالعه شود)

حال در ادامه به بررسی عملکرد فیلم‌های مهم مراسم می‌پردازیم اما بهترین سخنرانی مربوط به یکی از کم اهمیت‌ترین بخش‌ها بود. در بخش بهترین فیلم کوتاه، جایزه به The Silent Child یا همان «کودک آرام» رسید و برای دریافت جایزه ریچل شنتون بازیگر آن بر روی صحنه آمد و گفت به دلیل اینکه این فیلم درمورد کودکی است که نه‌می‌تواند حرف بزند و نه بشنود، او سخنان خود را علاوه بر حالت معمول با زبان اشاره نیز برای آن کودک بیان کرد که یکی و شاید زیباترین لحظه این مراسم بود. در مجموع ۵ اجرا زنده موسیقی هم در مراسم بود که به دلیل تعداد بالا آن تقریبا از لحاظ دکور هیچ برنامه‌ خاصی برای آن طراحی نشده بود و در غالب خود دکور اصلی ترانه فیلم‌های نامزد شده اجرا شد.

برندگان اسکار ۲۰۱۸

لحطه پایانی مراسم و حضور تمامی عوامل فیلم «شکل آب»

همانطور که گفته شد این دوره از مراسم اسکار بسیار قابل‌ پیش‌بینی بود و تماشا آن به صورت زنده به غیر بخش بهترین فیلم هیچ هیجان خاصی نداشت که در البته در طول با توجه به پخش شدن جایزه‌ها، انتخاب «شکل آب» به عنوان بهترین فیلم انتظار می‌رفت. آخرین فیلم گیرمو دل تورو که با کسب ۱۳ نامزدی در این مراسم پیشتاز بود، با ۴ مجسمه در بخش‌های بهترین طراحی صحنه، بهترین موسیقی متن، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم سال شب خوشی را تجربه و بیشترین تعداد جایزه را ازآن خود کرد. گیرمو دل تورو پیش برای اولین بار توانست اسکار بهترین کارگردان را از آن خود کند. در این بخش به غیر از پل توماس اندرسن برای کارگردانی فیلم «رشته خیال» همگی برای اولین بار نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردانی شده بودند. پس از «شکل آب»، دهمین فیلم کریستوفر نولان یعنی «دانکرک» توانست سه مجسمه را از آن خود کند که خیلی هم افتخار بزرگی برای آن محسوب نمی‌شود زیرا تنها در بخش‌های فنی تدوین صدا، صداگذاری و تدوین توانست جایزه کسب کند و در کسب جایزه‌های اصلی ناکام ماند. فیلم «سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری» توانست در ۲ بخش بهترین بازیگر مکمل مرد و بهترین بازیگر نقش اول زن برنده شود. در کنار این فیلم، سه فیلم دیگر «تاریک‌ترین لحظات»، «کوکو» و «بلید رانر ۲۰۴۹» توانستند در دو بخش برنده جایزه شوند. انتخاب بهترین گریم و بهترین بازیگر نقش اول مرد کاملا برای فیلم «تاریک‌ترین لحظات» و گری اولدمن قابل پیش‌بینی بود و همچنین «کوکو» و «بلید رانر ۲۰۴۹» هم وضعیت کاملا مشابهی در گروه‌های خود داشتند. همانند انتظار باز هم الیسون جنی برای فیلم «من تونیا هستم» برنده بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و مارگو رابی که یکباره چندین پله جهش کرده و در کنار بهترین بازیگران سال قرار گرفت، جایزه را به فرانسیس مک‌دورمند باخت. در بخش فیلمنامه اقتباسی باز هم برنده شدن فیلم «مرا با نامت صدا کن» بسیار محتمل بود. اما تنها غافل‌گیری مراسم را می‌توان در بخش فیلمنامه اورجینال دانشت که جردن پیل برای فیلم «برو بیرون» توانست این جایزه را از آن خود کند درحالی که همه پیش‌بینی‌ها حاکی از برنده شدن مارتین مک‌دونا برای «سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری» بود. یکی از نکات عجیب این مراسم این بود که فیلم «لیدی برد» که در ۵ بخش نامزد دریافت جایزه شده بود، نتوانست حتی یک بخش برنده شود اما توجه داشته باشید که «لیدی برد» به غیر از بخش بازیگر مکمل زن، در ۴ بخش اصلی این مراسم یعنی بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه، بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر نقش اول زن، نامزد دریافت جایزه بود.

غافل‌گیری‌های مراسم

امسال دیگر از آسمان شکلات به پایین پرتاب نشد اما در ابتدای مراسم جیمی کمیل یک جت‌اسکی را روی سن آورد و گفت به کسی که کوتاه‌ترین زمان سخنرانی را داشته باشد، این جایزه را می‌دهیم. همچنین همانند غافل‌گیری‌هایی که برای تقدیر از تماشاگران سینما انجام می‌شود (مشابه ورود افراد تور گردشگری هالیوود به داخل سالن مراسم اصلی) اینبار جیمی کمیل چهره‌هایی نظیر گل گدوت، امیلی بلانت و گیرمو دل تورو را با خود به داخل یکی از سینما‌های اطراف سالن دالبی هالییود برد و وسط فیلم آنها وارد سینما شدند که باعث غافل‌گیری حضار شد. یکی دیگر از موارد جالب نودمین مراسم اسکار، در فرش قرمز برای گیرمو دل تورو و تیموتی شلمی اتفاق افتاد و آن هم ارتباط مستقیم با محل زندگی آنها و افراد حاضر در آنجا بود که به صورت تصویری چند دقیقه‌ای انجام شد. یکی از موراد مثبت این دوره، یادآوری از ۹۰ سال تاریخ سینما و اسکار بود که قبل از اعلام برندگان هر بخش، فیلمی شامل سکانس‌هایی از مهم‌ترین‌های ۹۰ سال اخیر را نمایش می‌داد که بسیار جالب بود.

برنده، نادیده گرفته شده، بازنده

در این بخش جدا از تعداد نامزدی‌ها و برنده‌ها، تنها عملکرد و موفقیت فیلم‌ها و اشخاص را بررسی کرده‌ایم.

برنده:

فیلم «شکل آب» با کسب ۱۳ نامزدی و کسب ۴ جایزه از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی

گیرمو دل تورو برای برنده شدن بهترین کارگردان و بهترین فیلم ( که به تهیه کننده که خود دل تورو بود اهدا شد)

جردن پیل برای کسب جایزه بهترین فیلم‌نامه در عین غافل‌گیری

والت دیزنی و پیکسار برای «کوکو» کسب دو جایزه بهترین انیمیشن و بهترین ترانه

نادیده گرفته شده:

فیلم «دانکرک» که علی‌رغم کسب ۸ نامزدی تنها ۳ جایزه در بخش فنی دریافت کرد.

پل توماس اندرسن با فیلم «رشته خیال» نه عنوان کارگردانی را کسب کرد و نه بهترین فیلم و تنها در بخش بهترین طراحی لباس برنده شد.

بازنده:

مارتین مک‌دونا (کارگردان فیلم سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری) که نه دربخش بهترین کارگردانی نامزد شد، نه بهترین فیلم را از آن خود کرد (به دلیل تهیه کننده بودن) و در بخش فیلمنامه اورجینال که پیش‌بینی میشد برنده باشد، جایزه را به جردن پیل باخت.

فیلم «لیدی برد» که بسیار آن را یکی از مدعیان کسب عنوان بهترین فیلم می‌دانستند با اینکه در ۵ بخش مهم نامزد شده بود، دست خالی مراسم را ترک کرد.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *