مجموعه زندگی

کربن ۳: اگر غذا نخوریم چه می‌شود؟

غذا خوردن همیشه برای گذران وقت یک چیز قابل‌قبول است چون بدون آن نمی‌توان زنده ماند اما اگر غذا خوردن را متوقف کنیم، چه اتفاقاتی برای ما و بدنمان پیش‌ می‌آید؟

کربن یک برنامه علمی‌آموزشی است که در قالب فصل‌هایی با موضوعات متفاوت، به سوالات جالب و موضوعات علمی می‌پردازد. فصل اول این برنامه در قالب موضوع سلامتی در ۱۰ قسمت تهیه شده است. در ادامه می‌توانید متن برنامه را مطالعه کرده، ویدیو آن را تماشا کرده و یا فایل صوتی آن را گوش دهید.

کربن ۳: اگر غذا نخوریم چه می‌شود؟

در ۶ ساعت اولیه، همه‌چیز طبیعی است و بدن شما شروع به تجزیه گلیکوژن به گلوکز می‌کند تا انرژی بدن تامین شود. حدود ۲۵% از انرژی تولید شده از این طریق برای استفاده مغز در نظر گرفته می‌شود و بقیه این انرژی هم برای بافت‌های عضلانی و گلبول‌های قرمز فرستاده می‌شود. اما بعد از ۶ ساعت این منبع انرژی کم شده و متوقف می‌شود زیرا منابع گلیکوژن در حال تمام شدن است. این اتفاق می‌تواند منجر به عصبانیت ناشی از گرسنگی منجر شود که مطمئنا برای همه ما این اتفاق پیش آمده است.

در این مرحله بدن وارد یک فاز به نام کتوزیس یا کتوز می‌شود که به معنای کمبود ذخایر گلیکوژنی در بدن است. به دلیل اینکه بدن شما کمبود گلوکز دارد، برای جبران آن و تولید انرژی، شروع به تجزیه کردن چربی‌ها می‌کند. چربی‌های بدن تبدیل به اسید چرب می‌شوند. مغز ما نمی‌تواند این زنجیره بلند اسید‌های چرب را استفاده کند و این یک مشکل بزرگ است. دیگر گلوکزی وجود ندارد و چربی‌ها بزرگ‌تر از آن هستند که بتوانند وارد مغز شوند، در این حالت وضعیت مغز شما تغییر کرده و شروع به استفاده از کتون به عنوان انرژی می‌کند. کتون‌ها اسید‌های چرب کوتاه‌ رشته‌ای، مناسب برای این‌کار هستند. کتون‌ها برای مدتی عملکردهای مغز را پوشش می‌دهند اما در نهایت تنها ۷۵% انرژی لازم را تامین می‌کنند و همچنان مغز نیاز به گلوکز دارد. در این مرحله هوشیاری مغز تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد. البته باید گفت که لازم نیست که شما گشنه باشید تا وارد وضعیت کتوزیس شوید بلکه با رژیم کربوهیدرات و یا ورزش‌کاران حرفه‌ای که در درازمدت از ذخایر کربوهیدرات‌ خود استفاده می‌کنند، همانند دونده‌های ماراتن، این وضعیت را تجربه می‌کنند.

بعد از ۷۲ ساعت نه تنها خلق‌و‌خوی و انرژی شما عوض نمی‌شود، بلکه مغز شروع به تجزیه پروتئین‌های خودش می‌کند. از پروتئین‌ها آمینواسید آزاد می‌شود که می‌تواند به گلوکز تبدیل شود که این یک خبر خوب برای مغز و یک خبر بد برای بدن است. در این حالت عملا بدن شما شروع به خودخوری می‌کند و بافت‌های عضلانی آسیب می‌بینند. همچنین در خانم‌ها با ادامه‌دار شدن این روند، عادت ماهیانه به‌منظور نگه‌داشتن انرژی متوقف خواهد شد. در ادامه تراکم استخوان‌ها کم شده و چه در مردان و چه در زنان، تحریکات جنسی به شدت افت می‌کند. در یک تا دو هفته اول، سیستم دفاعی بدن به دلیل نبود ویتامین‌ها و مواد معدنی به شدت ضعیف شده و اگر آنقدر ادامه پیدا کند که نه گلوکز، نه چربی و نه بافت عضلانی برای تجزیه وجود نداشته باشد، فرد به دلیل بیماری در این دوران می‌میرد. یکی از متداول ترین دلایل مرگ در این دوران، آریتمی قلبی یا حلمه قلبی است که به دلیل کاهش بافت عضلانی در قلب روی می‌دهد. این بیماری می‌تواند بین کسانی که از بی اشتهایی رنج می‌برد شایع باشد زیرا بدن با از کار افتادن ارگان‌های مختلف روبرو می‌شود. گرسنگی شدید می‌تواند در سه هفته منجر به مرگ شود، اما در سال ۱۹۸۲ در ایرلند این بازه تا ۷۰ رو هم به طول انجامید. البته مدت زمان اینکه بدن چقدر دوام می‌آورد به این بستگی دارد که بدن چقدر آب داشته و اینکه ذخایر چربی بدن شما چقدر است. با این حال تحمل این مدت زمان از سوی بدن به نوبه خود بی‌نظیر است.

همچنان تقریبا ۷۹۵ میلیون نفر در سراسر جهان با مشکل گرسنگی روبرو هستند اما خبر خوب این است که ۷ کشور ثروتمند دنیا برنامه‌ای دارند که تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به ۵۰۰ میلیون از این جمعیت کم کنند. این برنامه توسط سازمانی به نام Global Citizen با همان شهروند جهانی در حال اجراست.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *